PRAELUDIUM

Στης ν?χτας το ελ?χιστο ξαν?,
λ?ξεις σεπτ?ς, μεσ’ απ? φ?τα
και σκι?ς προγονικ?ς πλοηγ?ντας,
τι ?λλο μο? μ?νει παρ? να στραφ?
πλησ?στιος μα κι αργ?ς,
ανα?μακτος μα πορφυρ?ς,
στην αγκαλι? σου π?λι

Αφο?, λευκ? σελ?δα, εσ?,
μον?χα εσ? το ξ?ρεις,
πως αν τη μ?χη μου μαζ? σου
προσδοκ? να την κερδ?σω,
κι ?χι σαν τους πολλο?ς
στου σ?ματ?ς σου τις ρωγμ?ς
και στο λιμ? του κ?λπου σου
ρ?ψασπις να κρυφτ?,
δι?δοχος αισχρ?ς εξα?σιου κρ?τους

Αν ?λα αυτ? δεν θ?λω,
ν? ο καιρ?ς

Με ?χους και φθ?γματα οχυρ?
στο πρ?σωπ? σου το πορ?δες να ταχθ?,
σαν ωραι?τητα ?νοπλη
να λ?μψω ?λος μελ?ν

PRAELUDIUM

Au bout de la nuit une fois encore,
des mots vénérables, émergeant de la lumière
et des ombres ancestrales à la barre,
que me reste-il d’autre que de me diriger
à pleines voiles mais lentement
exsangue mais couvert de pourpre,
dans tes bras de nouveau

Puisque toi, page blanche,
Toi seule le sais,
que si ce combat contre toi
j’espère le gagner,
et pas, comme la plupart,
dans les fissures de ton corps
et la famine de tes entrailles
mais en me cachant, déserteur,
successeur honteux d’un règne merveilleux

Si je ne veux rien de tout cela,
Voici le temps

Avec des sons et des paroles fortifiées
à ton visage poreux de me ranger,
comme une belle en armes
de briller tout encre